ابر تند

شروعی دوباره؟

2011-09-12T18:23:00.000+04:30

به بهانه روز بزرگداشت وبلاگستان فارسی، یاد وبلاگم افتادم! یاد این افتادم که چه مرتب می‌نوشتم و حالا چه شده! گفتم باید یه سر و سامانی بدم به وبلاگ. ظاهرش رو تغییر دادم. مرحله بعدی این ه که دوباره شروع به نوشتن مداوم و مرتب کنم. یادم ه خیلی خوب بود زمانی که منسجم می‌نوشتم. یه برنامه‌هایی دارم برای دوباره نوشتن.

وسوسه

2011-08-16T17:23:00.000+04:30

یه بار هم که می‌خواستم مثل بچه آدم شروع کنم به وبلاگ نویسی مرتب و منسجم، فیلتر شدم. حالا که فیلتر شدم، بیش‌تر هوس وبلاگ نویسی می‌کنم. به قول معروف «آدم رو از هر چیز منع کنی، به سویش جذب می‌شود». این هم از شانس شما!ـ

جهنم از نوع ایرانی

2011-04-14T17:31:00.000+04:30

جالب است داستان روزگار. هر وقت می‌خواهم قلمی به فرسایش دهم، قلم نیست. وقتی قلم هست، فکر نیست. فکر و ایده زمانی به ذهنم می‌رسد که دسترسی به اینترنت نیست. خلاصه حکایت جهنم ایرانی‌هاست که یا قیف نیست یا قیر و الاآخر۰

از این زمانه گله‌مندم و از این فقدان فرهنگ و نبودن اخلاق نزد این جماعت ایرانی. وقت کم است و باید بروم، ولی سخن بسیار. بازگو خواهم کرد دردِ دلم را اگر تنبلی مجالم دهد. باشد که دوباره نوشتن از سر بگیرم۰

بازگشت میلیون دلاری

2010-10-07T12:35:00.002+03:30

بعد از مدت‌ها و الان که طبق آمار، وبلاگ نویسی فارسی از رونق افتاده، من برای چندمین بار برگشتم! اول خواستم یه وبلاگ جدید راه بندازم که نشد. بنابراین تو همین وبلاگ می‌نویسم. قالب وبلاگ رو هم دوباره عوض کردم! تلاش خودم رو می‌کنم که کمال گرا نباشم تا بتونم به نوشتن ادامه بدم٬

فعلاً دیگه ملالی نیست جز دوری شما! کمی هم سرما خورده‌ هستم٬

بازگشت گودزیلا

2008-12-05T18:53:00.006+03:30

من برگشتم. ظاهراْ و به تایید یکی از دایناسورها، آخرین مطلب من به ۲۰،۰۰۰ سال قبل از میلاد باز می گردد. اما دیگر بیش از این ناراحت، افسرده، سر خورده و غیره نباشید! چون من آمده ام. ۱

می بینم که سایت بلاگر، زبان فارسی - به قول خودش پارسی - رو به لیست زبان های خودش اضافه کرده و نوشتن فارسی در بلاگر خیلی راحت تر و بهتر شده. تازه شاید چیزهای دیگر هم در این سایت بهتر شده باشد که بنده، یکی از نوابغ عصر در زمینه ی کامپیوتر و غیره، هنوز فرصت کشف اون رو نداشته ام. ۲

خب، من خیلی نوشتم! حالا بگید ببینم! شما چطورید؟

خسی در دیده گانتان

2006-12-30T18:48:00.000+03:30

تعجب نکنید. به چشمانتان اعتماد داشته باشید. بله، درست می بینید. این دومین پست در یک روز است. بالاخره کار خود را کردم و بر تنبلی، کم پست نویسی، وسواس و غیره فایق (با قایق تفاوت دارد) آمدم. حالا دیگر مرد که بودم، برای خود بلاگری شده ام. این، آن فرمت جدیدی بود که گفته بودم به آن تبدیل خواهم کرد وبلاگم را. چه وزین نیز شده ام و قلمم از شدت پرمعنایی عزم شکستن کرده.

دیگر رسماً زمستان آمده، هر چند از چند روز پیش آمده بود. سرما، یخبندان، برف، شوژ (همان سوز خودمان). شدت سرما به حدی است که مخ نگارنده نیز دچار یخ زده گی شده است، ظاهراً. اما، بزک نمیر! بهار می آد. کمبزه با خیار می آد. سال میلادی هم که رو به پایان است و این سال را چند روزی بیش، باقی نیست. سال خورشیدی نیز به پایان خواهد رسید، به فاصله ی چشم بر هم زدنی.

علی هذا، این چند خط را داشته باشید تا بعد. زود باز خواهم گشت؛ هر چند آرزوی شما به نیامدنم باشد.

نهم دی ماه یک هزار و سیصد و هشتاد و پنج خورشیدی - طهران

به خبری که هم اکنون به دستم رسید، توجه کنید

2006-12-30T14:29:00.000+03:30

یکی از توانایی های آدم ها این ه که می تونن روی یک موضوع (منظورم اون موضوع نیست!) اسم های مختلفی بذارن. مثلاً وقتی پشت سر کسی یا راجع به کسی صحبت می کنیم، تعریف می کنیم که چی کارها کرده، کجاها رفته، چی گفته، چی پوشیده و کلی از این جور چیزها. می تونیم به این عمل بگیم «غیبت». بعضی وقت ها می گیم. اما می شه وقتی لازم بود، به این عمل گفت «اخبار».

واقعاً فرق اخبار و غیبت چی ه؟ در هر دو مورد ما در مورد اشخاص و کارهایی که انجام داده اند، با دیگران صحبت می کنیم. فرقش در نوع بیان ه و شخصی که اون کارها رو انجام داده. (اگه نمی فهمید، مجبورم فرفش رو بکنم تو چشمتون!) در مورد اخبار، شخصی که کاری انجام داده یا عملی رو مرتکب شده، باید انسان مهمی باشه- البته لزوماً دلیل نداره انسان باشه. یا باید کار مهمی انجام داده باشه یا این که یک کاری رو با فرد مهمی انجام داده باشه. (هر کاری می تونه باشه.)

فقط کافی ه بعضی از کلمات و عبارات رو عوض کنید تا غیبت تبدیل به اخبار شه. مثلاً در هنگام غیبت کردن، این کلمات و عبارات به کار برده می شه: خدا مرگم بده، وا، بگو جون من، مرتیکه، زنیکه، نگی به کسی ها، [...] و غیره. اما در اخبار می گن: ظاهراً، متأسفانه، فرد مذکور، شایان ذکر است، ملعون، به دنباله ی همکارم توجه کنید و غیره.

می شه گفت اخبار، یه جور غیبت مدرن ه. به جای این که همه ش از افراد مختلف نقل قول یا جزئیات یه موضوع رو توصیف کنند، تصویرش رو به شما نشون می دن یا صداش رو پخش می کنن و نظر افراد مختلف رو هم منعکس می کنن. این می شه اخبار.

در هر دو مورد، بعضی وقت ها همه چیز رو به شما نمی گن یا به شما دروغ می گن. دلیلش هم این ه که می خوان شما یه جور دیگه برداشت کنید. شاید هم فردی که در موردش حرف می زنن، دوستشون ه یا ازش می ترسن. بعضی وقت ها هم کسانی پیدا می شن که بعد از این که غیبت کردند، به شما می گن که «نگید من گفتم ها!». در اخبار به این افراد می گن «منبع موثقی که نخواست نامش فاش شود».

بعضی وقت ها چیزی رو از کسی متوجه می شیم که به حدی عجیب، جالب، خوشحال کننده یا شاید ناراحت کننده است که کار و زنده گی مون رو ول می کنیم تا خبرش رو به بقیه بدیم و غیبتش رو بکنیم. در اخبار به این مورد «خبر فوری» گفته می شود.

9 دی 1385

سیبیل پارتیِ آسیایی

2006-12-22T19:39:00.000+03:30

رئیس سازمان تربیت بدنی پیشنهاد میزبانی بازی های آسیایی را همراه با یک کشور دیگر مطرح کرد. قرار است مسابقات مردان در ایران و مسابقات زنان در کشور دیگری برگزار شود! موارد دیگر این پیشنهاد باشرمانه (!) به شرح زیر اعلام می گردد:

1- تمام مسابقات مردان به صورت زنده از تلویزیون پخش می شود. بنا بر این فقط ورزشکاران حق ورود به ایران را دارند. مربیان، سرپرستان و به خصوص خانواده ی ورزشکاران می توانند مسابقات را از تلویزیون تماشا کنند. این پیشنهاد برای صرفه جویی در بیت المال کشورها و رعایت عفت عمومی داده شده است. بدین صورت، ورزشکاران شرکت کننده نیز تمام حواسشان صرف شرکت در مسابقات خواهد شد و از نظر فیزیکی نیز تحلیل نخواهند رفت!

2- آقایان ورزشکار برای ورود به خاک مقدس کشور باید دارای این موارد باشند: سبیل (ترجیحاً کلفت)، محاسن، کج و کوله گی صورت، هر گونه پشم انبوه، رنگ پوست تیره، پوست زمخت و در حال متلاشی شدن، موی سر کوتاه، موی بقیه ی نواحی بلند و چیزهای دیگری که مردانه گی را تداعی می کند. فرقش را هم توی چشم یک دیگر نکنند!

3- تمام ورزشکاران گرامی هنگام ورود به کشور، به صورت رایگان و کاملاً بهداشتی ختنه خواهند شد.

4- ورزشکاران مرد مورد نظر، نباید هیچ کدام از این موارد را دارا باشند: موی بلند، بدن بدون پشم، هیکل زیبا، چشمان آبی، لپ، رنگ پوست سفید، صورت تپل، خال کوبی (تتو)، سوراخ هایی که به صورت مصنوعی و برای انداختن گوشواره یا هر گونه واره ی دیگر به وجود آمده اند (سوراخ های طبیعی موردی ندارند، اما به تعداد معقول!)، دماغ عملی و ...

5- برای این که ورزشکاران در هنگام مسابقات متوجه تشویق های تماشاگران شوند و در نتیجه روحیه بگیرند، در هنگام ورود آن ها به کشور عزیزمان مفاهیم و عباراتی به آنان تفهیم خواهد شد؛ از جمله: شیر سماور، اگزوز خاور، توپ، تانک، فشفشه، داور، بقره، مایلی کهن، دمبه، حیا، اعضای خانواده (به خصوص مادر، خواهر و عمه)، آناتومی بدن انسان و ...

1 دی 1385

گلاب به رویتان

2006-12-17T14:39:00.000+03:30

حتماً برایتان پیش آمده که در توالت عمومی مشغول رتق و فتق امور باشید که یکی در بزند. انگیزه ی آن فرد از در زدن چیست؟ یعنی منتظر جوابی است؟ اگه جوابی نشنود، در را باز می کند؟ در صورت قفل بودن در، چی کار می کند؟ به غیر از تمام این سوؤال ها، شما در آن لحظه باید چه اقدامی انجام دهید؟ (البته به جز اقدامی که در حال انجامش هستید.) آیا باید کار خود را رها کنید؟ در این جا به برخی از اقداماتی که می توانید انجام دهید، اشاره می شود:

1- محل نگذارید و با جدیت به کار خود ادامه دهید. البته اگر فرد پشت در خیلی جدی یا در حال انفجار باشد، ممکن است موفق شود در را باز کند.

2- با صدای بلند، این عبارت را ادا کنید: «اِهِم»! در صورت تمایل و برای اطمینان یافتن از این که شخص پشت در، متوجه منظور شما شده، می توانید این عبارت را تکرار کنید. ادای عبارات مشابه از جمله «اِهِن»، «اِه»، «هِهههم»، سرفه کردن یا تولید صداهای دیگر، بلامانع است.

3- جواب شخص در زننده (!) را بدهید. در صورت وقوع این عمل، احتمالاً مکالمه ی زیر انجام می شود:
[فرد مورد نظر، در می زند.]
شما: کی ه؟
فرد مورد نظر: من ام. لطفاً در رو باز کنید.
- شما؟
- من ام، من ام، مادرتون. [...] آوردم براتون!
- اگه راست می گی دستت رو نشون بده.
[شما با دیدن دست یا یک جای دیگر فرد مورد نظر، در را باز می کنید.]

4- می توانید از سیستم پیغام گیر استفاده کنید:
سلام! در حال حاضر قادر به پاسخ گویی نیستم. لطفاً پس از شنیدن صدای [...]، پیغام خود را بفرمایید.

5- شما هم در بزنید. البته ممکن است فرد مورد نظر در را باز کند که در این صورت، آب رو و جاهای دیگرتان به باد می رود.

26 آذر 1385

بدون اجازه نکنید

2006-12-06T16:38:00.000+03:30

بعد از مدت ها مشغول نوشتن مطلبی - آن هم به صورت آن لاین - بودم که به یک باره و در حالی که حتا تیتر مطلب را هم نوشته بودم، همه چیز پرید و رفت. به همین ساده گی! در حال حاضر از فرط عصبانیت، دود از کله ام بلند می شود.
«روزی یک پست یا بیش تر.» حال کردید چی گفتم و چه خوب به آن عمل کردم؟ بگذریم ...

به تازه گی، طرحی در حال تدوین است به عنوان «طرح سامان دهی سایت های اینترنتی». از عنوان این طرح بر می آید که: به خیر بگذرد! یکی از موارد این طرح، این است که هر شخصی برای به وجود آوردن هر گونه سایت یا وبلاگ، باید از سازمان مربوط مجوز دریافت کند. گفته ای که مانند اکثر گفته های این مدت بی نظیر است!

با توجه به این طرح، موارد دیگری که نیاز به مجوز دارند، به شرح زیر اعلام می شود:
1- هر گونه اتصال به اینترنت یا وسایل و اشخاصی که اتصال به اینترنت را امکان پذیر می نمایند
2- صحبت کردن در مورد اینترنت یا سایت های اینترنتی (اعم از اخلاقی، غیر اخلاقی یا نیمه اخلاقی - به خصوص اخلاقی)
3- فکر کردن به هر گونه سایت اینترنتی (به علت رعایت حال هم میهنان عزیز و تشویق آن ها به افزایش جمعیت، تجسم محتویات برخی سایت ها، بلامانع است.)
4- نگاه کردن به هر گونه مودم
5- فرو کردن دو شاخه ی مودم در پریز تلفن (فرو کردن آن در جاهای دیگر، مانعی ندارد.)
6- به کار بردن کلمه های «اینترنت»، «سایت»، «وبلاگ»، «کانکت»، «چَت» و ...
7- در آوردن صدای اتصال مودم به اینترنت و صداهایی شبیه به آن (از هر نقطه از بدن)
8- دست مالی کردن مودم (به صورتی که سایت خاصی را تداعی کند)

مواردی که نیاز به مجوز ندارند:
1- انرژی هسته ای، حق مسلم ماست (ما است).

15 آذر 1385

شکل جدید، سبک جدید

2006-12-02T20:38:00.000+03:30

از این به بعد، این وبلاگ را با این شکل و شمایل خواهید دید. تصمیم گرفتم که یه تحولی بدم به این وبلاگ. پس شکلش رو عوض کردم. سبک کارم رو هم عوض خواهم کرد. سعی می کنم به روز تر باشم و مفهوم یه وبلاگ رو فراموش نکنم. بعد دیگه عرضم یه حضورتون، می خوام یک کار نشدنی بکنم و شاید از این به بعد، هر روز بیش از یک پست در این وبلاگ دیدید و دچار شوک شدید! بنا بر این از بیماران قلبی خواهشمندم، بدون نسخه ی دکتر، به این وبلاگ سر نزنند.
مطلبی آماده کرده بودم که دیروز روی وبلاگ بگذارم. همه چیزش آماده بود، اما چون دیروز فرصت نکردم، روی وبلاگ نرفت. امروز خواستم بذارمش رو وبلاگ، اما حسش نبود! بر اساس سبک جدید، من هر نوشته ای رو در همان لحظه ای که در سرم می پرورانم، روی وبلاگ خواهم نوشت- به صورت آن لاین. (بابا تکنولوژی!) خلاصه ببینیم چه خواهد شد. من از این ذرت ها زیاد پرت می کنم.
پس می ریم که داشته باشیم!

11 آذر 1385

مردها این ور، زنا (زن ها) اون ور

2006-11-17T21:49:00.000+03:30

اجرای طرح جداسازی اتاق کارمندان زن و مرد در ادارات دولتی آغاز شد. آفرین! آخر پس چرا این قدر دیر؟ جامعه داشت در گرداب فساد و فحشا دست و پا می زد و شنای قورباغه می کرد. بدین ترتیب راندمان یا بازده کاری ادارات هم مسلماً بهبود خواهد یافت؛ چون کارمندان مرد به جای این که همه اش در نخ آن یک چشم و دماغ همکاران زن خود باشند که از چادر بیرون است، می توانند به مراجعین رسیده گی کنند. قبل از اجرای این طرح، آقایان به جای این که به پرونده ها برسند و آن ها را مهر و امضا کنند، همه اش دستشان زیر میز بود.

با اجرای موفقیت آمیز این طرح که مشت محکمی به دهان غرب و شرق و حتا خودمان بود، احتمالاً طرح های زیر به سرعت اجرا خواهند شد:

- تشکیل ادارات و نهاد های دولتی یا غیره دولتی مخصوص آقایان و غیر آقایان:
رسیده گی به کار آقایان در اداراتی که تمام کارمندان آن مرد و سبیل کلفت و غیره می باشند. زنان هم که کاری ندارند و باید در خانه نشسته و به بزرگ کردن بچه و شوهر و پختن قورمه سبزی با شنبلیله ی فراوان بپردازند؛ بنابراین نیازی به اداره ی مخصوص ندارند.

- جداسازی در دانشگاه:
دختران دانشجو می توانند در خانه به تحصیل علوم بچه داری، آشپزی، عدم تنظیم خانواده (برای به وجود آمدن بیش از دو فرزند در هر خانواده)، ملیله دوزی، بافتنی و غیره پرداخته و از وارد آوردن هر گونه مشتی (اعم از محکم و غیر محکم) به هر یک از اعضا و جوارح همسران خود - به خصوص جوارحی که در پر جمعیت کردن خانواده نقش اساسی دارند - خودداری کنند.

- ممنوعیت فروش و استفاده از هر گونه قفل و کلید:
اصولاً استفاده از قفل و کلید، انسان را یاد یک چیزهایی می اندازد.

- دست روی میز:
در کلیه مدارس، کلاس های درس، ادارت، دانشگاه ها و کلیه ی جاهایی که انسانی در آن مکان پشت میز می نشیند، بردن یک یا هر دو دست به زیر میز ممنوع می باشد؛ مگر با نظارت مرجع ذی صلاح.

- ممنوعیت استفاده از هر نوع مجری به شکل خانم یا موجودی که زن را در ذهن بیننده تداعی کند در صدا و سیما:
تنها خانم هایی می توانند بر صفحه ی تلویزیون ظاهر شوند که علاوه بر داشتن حجاب کامل، دارای مواردی از جمله ابروان پیوسته، پرپشت و پاچه بزی، حداقل دو سانتی متر سبیل و خال گوشتی روی صورت باشند. اصطلاحاً به این نوع افراد «شبه خانم» گفته می شود.

طرح های دیگری نیز در دست تدوین اند که به زودی اعلام خواهند شد.

26 آبان 1385

دسترسی به این سایت، مجاز نمی باشد

2006-11-10T15:13:00.000+03:30

یک روزهایی دیدین از صبح که بیدار می شی، همه چیز شروع می کنه روی اعصابت رژه رفتن! به در و دیوار می خوری وقتی می خوای راه بری. احتمالاً اگه بیرون از خونه باشید، یک پیانو می خوره تو سرتون. خلاصه کوچک ترین چیزها آماده اند تا تشریف بیارن روی اعصاب. معمولاً این پدیده به طرز غیر منتظره ای و بدون این که متوجه بشین، از بین می ره. در این مواقع باید از انجام کارهای حساس خودداری کنید و مواظب اطراف و اطرافیان هم باشید. شاید یه خواب خوب بتونه کمک کنه. البته با این اعصاب، خوابیدن خودش یک کار تا حدودی غیر ممکن ه.

دنده عقب با حد اکثر سرعت
فیلترینگ سایت ها وارد مرحله ی جدیدی شده و سرعت گرفته. تمام سایت های اخلاقی، غیر اخلاقی، نیمه اخلاقی، خبری، ادبی، بی ادبی، هنری، عکاسی ( از هر نوع ) و تعداد زیادی وبلاگ تا کنون فیلتر شده و بقیه هم به زودی فیلتر خواهند شد. البته همیشه فیلتر شکن ها وجود دارند. جالب وقتی ه که سایت های فیلتر شکن هم فیلتر می شوند! در حال حاضر، نیمی از مهندسان کامپیوتر مملکت مشغول فیلتر کردن سایت ها و نیمی دیگر در حال ساختن فیلتر شکن هستند و وقتی برای انجام کارهای زیر بنایی ندارند. اعطای اینترنت پر سرعت هم که به پیشنهاد وزارت ارتباطات، فعلاً ممنوع ه؛ اما شرکت های ارائه دهنده ی اینترنت پر سرعت، هم چنان مشغول تبلیغ خدمات خود هستند. پیش بینی می شود به زودی کلاً تمام سایت ها فیلتر شده و ارائه ی هر گونه خدمات اینترنت ممنوع شود. نام وزارت ارتباطات و فناوری هم به وزارت "پست و تلگراف و تلفن و چاپار و نامه رسانی با کبوتر" تغییر خواهد کرد. هم اکنون تعدادی اسب، الاغ، کبوتر، شتر (مخصوص مناطق کویری) و غیره در حال آموزش دیدن توسط افراد مجرب هستند و به زودی به آن ها مدرک معتبر اعطا خواهد شد. کبوتران مورد نظر هم از خدمت مقدس چرخ زنی اطراف حرم ها و امام زاده ها معاف خواهند شد. قرار است به زودی نشان "آزادی رسانه ها" از طرف مسؤولان، به خودشان اهدا شود.

19 آبان 1385

کم گوی و گزیده گوی، چون دُر

2006-11-06T15:44:00.000+03:30

این مدت که نبودم، یه چیزهایی نوشتم روی کاغذ که بعداً بذارمشون روی وبلاگ. ولی الان تنبلی ام می آد. لطفاً آب هندونه برسونید! چون حال تایپ کردن نداشتم، نوشتم روی کاغذ و گفتم این جوری راحت تره. خوشحال باشید که چند روز از دستم راحت بودید. اما عاقبت مثل شتری که روی همه، ببخشید دم خونه ی همه می خوابه، سر رسیدم.
نکته ی مهم: من از پرگویی بدم می آد. (این آخر طنز بود ها!)

عاقبت صدام
حکم اعدام صدام صادر شد. خیلی جالب بود قیافه ی صدام، هنگام خوندن حکم اعدامش. دیکتاتور خشنی که دستور کشتن هزاران انسان و هم وطنش رو داده بود، چه طور متعجب شد، می لرزید، داد و هوا می کرد و بد و بیراه می گفت و تقریباً شوکه شده بود و نمی فهمید چی کار داره می کنه. دیدن ضعف یک آدمی که به ظاهر زمانی کسی جرأت نداشت چپ نگاهش کنه و مظهر اقتدار و خشونت و ترس و کلی چیزهای دیگه بوده و حالا خودش وحشت کرده بود، موهای آدم رو سیخ می کرد (قول می دم که فقط موهام سیخ شد!) و آدم رو به فکر فرو می برد.
جالب تر این که با اعلام حکم اعدام صدام، مردم عراق به جشن و پای کوبی پرداختند. در این که صدام یک جنایت کار بوده، شکی نیست؛ اما چه طور یک عده از کشته شدن یک انسان - حالا با هر خصوصیتی - خوشحال می شن؟ پس فرق اون ها با خود صدام چی ه؟
در اروپا، بعضی ایالت های امریکا و چند کشور دیگه، مجازات اعدام کلاً برداشته شده. من هم با مجازات اعدام مخالف ام. (ناز بشم الهی!) آخه چه طوری آدم می تونه خواستار پایان رنده گی انسانی دیگر باشه؟
جواب آگاهان: به راحتی!

من هم دارم
تازه گی ها در برنامه های مختلف صدا و سیما به شدت از لب تاپ "مثلاً " استفاده می شه. یه جاهایی که اصلاً لزومی نداره. مثلاً توی اخبار، مجری خبرها رو از روی لب تاپی که یک متر اون طرف تَرش قرار داره، می خونه و مجبور می شه که کله ش رو نزدیک 90 درجه به طرف چپ یا راست بچرخونه و چشم هاش رو تیز کنه که این حرکت، زیبایی بصری فوق العاده ای برای بیننده ایجاد می کنه. خلاصه به زور می خوان به ملت نشون بدن و بگن که "ما هم از این چیزها داریم". آخه عزیزم! ما هم داریم؛ اما نمی آیم نشونش بدیم که! می خوای منم هی بکنمش توی چشمت؟!

ب

جوانی کجایی که ... این ورا پیدات نشه

2006-11-01T17:16:00.000+03:30

باز این ویر نوشتن اومد! آیا فکر می کنید که ویر همان ویار است؟ پس چه فکری می کنید. دیروز تو تاکسی بودم و رادیو روشن بود و صدای "رادیو جوان" داشت از بلنگوهای پشت سرم، مثل پتک، توی کله ی نازنینم فرود می آمد. این مسؤولان و برنامه سازان رادیویی و تلویزیونی و خیلی از مسؤولان دیگر، فکر می کنند که جوانان تعدادی انسان های پوچ و خنگ می باشند که علاقه ی زیادی دارند به شنیدن انواع موسیقی مزخرف که با صدای بلند پخش شود. البته بعضی جوانان این جوری هستند. خلاصه گوینده گان این برنامه همه اش داشتند داد می زدند و صداهای عجیب و غریب از خود خارج می کردند - من نمی دانم از کجا. حتا یک لحظه دلم به شدت برای گوینده ی مرد سوخت و دردم گرفت؛ چون فکر می کنم یکی از همکارانش - احتمالاً گوینده ی زن - محکم یک نقطه ی مهم و سوق الجیشی از بدنش را فشار داد یا احیاناً در مشت گرفت که آن صدای زیر از احتمالاً دهان گوینده ی مرد بیرون آمد.

یک روز خوش برای گربه ها
همون طوری که در نوشته های قبلی گفتم و شاید شما زیاد جدی نگرفتید، این چند روز که البته یه خورده از چند روز هم بیش تر شده، در تهران باران می بارد. شاید در جاهای سرسبز و خوش آب و هوا و در دل طبیعت، باران خیلی زیبا و دل انگیز باشد؛ اما در تهران قضیه کمی فرق می کند. یک نم کوچک باران که می زند، راننده گی کردن مردم با فرهنگ غنی راننده گی، فرهنگی تر می شود و تصادف و ترافیک سنگین و غیره، نمایان تر از قبل می شود. یکی از لذت های راننده گان عزیز این دیار، پاشیدن آب های جمع شده در خیابان به سر تا پای عابرین پیاده است. البته اگر تا حالا این قدر بی کار باشید و به این نکته دقت کرده باشید، حتماً متوجه شده اید که بعد از باران همه ی گربه های خیابانی (با زنان خیابانی تفاوت دارد) کلی تمیزند و برق می زنند.

علت شناسی یک رویداد تکراری
فکر می کنید من چرا این مزخرفات بالا را نوشتم؟
- با خودم درگیری داشتم.
- با شما پدر کشته گی دارم.
- من یک دیوانه هستم و این مطالب را از طریق کامپیوتر دفتر مدیر یک بیمارستان روانی روی وبلاگ می گذارم.
- مخم باد با صدای بلند از خود خارج کرده است.
- مزخرفات چی ه؟ این ها شاهکار ادبی هستند.
- بالا کدوم ور بود؟
- من کی ام؟
- این جا کجاست؟
- این بچه رو کی آورده؟!

عده ی زیادی از محققین و دانشمندان، مشغول برسی علل فوق هستند که متأسفانه تا این لحظه به هیچ نتیجه ی چشم گیر یا جای دیگه گیر خاصی دست نیافته اند. به شما خواننده گان محترم که تا پایان این مطلب زنده مانده اید و دچار سکته ی مغزی یا قلبی، آلزایمر، درد شکم و نواحی اطراف آن، ایدز، سرطان روده، کوری، خواب رفته گی مغزی و غیره نشدید تبریک می گوییم و مجموعه آثار نویسنده ی این وبلاگ را به عنوان جایزه تقدیمتان می کنیم. مبارک باشد!

ب

ای سرما! من رو نخور

2006-10-29T14:21:00.004+03:30

یکی، دو روزی ه که سرما خورده م. الان تقریباً گیج و ویج - مخصوصاً ویج - ام و تو کله م کلی ذرت پرت می شه. دیدین وقتی سرما می خورین، یه جمله ی کلیشه هست که همه می گن: "چیز دیگه ای نبود بخوری؟" این به خاطر برداشت اشتباهی ه که از ترکیب «سرما خورده گی» انجام می شه. منظور از سرما خورده گی این نیست که شما سرما رو خوردین؛ بلکه یعنی سرما شما رو خورده! مثل «مار گزیده گی». منظور این ه که مار مورد نظر، شما رو گزیده؛ نه این که شما مار رو گزیده اید! یا «گاز گرفته گی» یعنی که گاز - یا چیزی شبیه اون - شما رو گرفته و به جاهای خوب خوب برده!

حالا چرا آدم سرما می خوره؟ عوامل مختلفی باعث سرما خورده گی می شه؛ از جمله: دست زدن به چیزی که فرد سرما خورده به آن دست زده، خوردن چیزی که قبلاً فرد سرما خورده به آن گاز زده، تنفس هوایی که فرد سرما خورده در آن عطسه یا سرفه یا کارهای دیگر کرده، بوس کرده گی و ... . فراموش نکنید که این یک مطلب کاملاً غیر تخصصی است که اصلاً بر اساس هیچ مشاهدات علمی ای نوشته نشده؛ بلکه بر پایه ی یه سری مشاهدات دیگه نوشته شده.

وقتی سرما می خورین، همه ناگهان به پزشک تبدیل می شن و نسخه های مختلفی - اعم از دارویی، گیاهی، خوردنی، کردنی و غیره - براتون می پیچند. یکی می گه سوپ بخور؛ یکی می گه شلغم بخور و بخارش رو استنشاق کن؛ یکی می گه هیچی نخور؛ یکی می گه بخواب؛ یکی می گه اصلاً نخواب؛ یکی می گه گرم بپوش؛ یکی می گه هیچی نپوش تا تب ات بپره؛ یکی می گه بیا این رو بخور؛ یکی می گه حرف نزن؛ یکی می گه من ِ من ِ کله گنده و خودتون ادامه ش رو حدث بزنید. به هر حال، همه نظر می دن به جز خود پزشک. چون شما وقتی سرما می خورید، معمولاً به پزشک مراجعه نمی کنید.

سرما خورده گی باعث می شه شما بی حال بشین. البته من خیلی باحال ام و همیشه همه این رو بهم می گن! در هنگام سرما خورده گی، آب از همه جای آدم - به جز جایی که باید - راه می افته. بعد از یه مدت شاید بند بیاد؛ ولی نگران نباشید؛ چون دوباره می آد! روز اولی که آدم سرما می خوره، زیاد به دست شویی مراجعه نمی کنه؛ آما! روز های بعد، به طور متنابهی به دست شویی سر خواهید زد. هم شماره یک، هم شماره دو و در بعضی موارد - که کم هم نیست - شماره ی یک و نیم!

همین طور که می بینید، مخ من دچار باد داده گی با صدای بلند شده که این هم یکی دیگر از نشانه های سرما خورده گی است. در هنگام سرما خورده گی، کارهای حساس نکنید، چون نمی تونید. غصه نخورید! بعداً دوباره می تونید بکنید.

ب

خوش تیپ خلاق

2006-10-23T21:26:00.000+03:30

هم اکنون شاهد یک اتفاق نادر هستیم و آن، این است که من دو روز پشت سر هم در وبلاگم مطلب می نویسم. راستی، تیتر اول مطلب دیروز من، هیچ ربطی به عکس صفحه ی آخر شماره ی دیروز روزنامه ی "روزگار" ندارد. این را گفتم برای تنویر افکار عمومی!

ماه در بیاد که چی بشه؟
هم اکنون عده ی زیادی نیروی انسانی در سراسر کشور پخش شده اند برای رؤیت ماه که پایان ماه رمضان و روز عید فطر را اعلام کنند. البته در تقویم، پس فردا عید است؛ اما چند وقتی است عادت کرده ایم که همه چیز هم در تقویم ممکن است درست نباشد. این درست که در عصر حاضر می توان وجود یا حالت ماه را با استفاده از تکنولوژی جدید از سال ها قبل پیش بینی کرد؛ اما پر واضح است که به هیچ کس و هیچ چیز به جز به مال خودمان نمی توان اعتماد کرد. به خصوص اگر آن چیز ساخته ی دست این غرب وحشی باشد. هر چه باشد، مال ما بزرگ تر است!

کمک!
من یک مشکلی که دارم - من فقط همین یک مشکل را دارم و از هر جایم کلی هنر می بارد - این است که همه چیز را آن قدر تحلیل یا آنالیز می کنم تا حال خودم و بقیه به هم بخورد. اصلاً نمی تونم از یک چیز، فقط لذت ببرم. اگر کتابی می خوانم، باید سبک نوشتن و نحوه ی استفاده از کلمات و زمان به کار رفته و هزار چیز دیگر را پیدا و تحلیل کنم. اگر فیلم می بینم، همه اش حواسم می رود به نوع بازی بازیگران، چه گونه گی فیلم نامه، کارگردانی، دکوپاژ، گریم، موسیقی فیلم، تدارکات، مایکرو ویو و غیره. این قضیه در مورد نقاشی، موسیقی، ورزش، رفتار آدم های دور و بر، کارهای خودم، سیاست، اقتصاد، آشپزی، سفال سازی، ملیله دوزی و خلاصه هر چیزی که فکرش را بکنید هم صدق می کند. این قدر این کار را می کنم که کله ام سوت و داد و فریاد و غیره می کشد و مجبور می شوم از روش های مختلفی برای درمان استفاده کنم؛ از جمله: خوردن قرص، دراز کشیدن و بستن چشم ها، پیاده روی، خواب، خوردن، نوشیدن، کوبیدن کله ی مربوطه به دیوار و ... !

در هر صورت،
مرکب در دوات مانند آب است / خجالت می کشم خطم خراب است
توضیح ضروری: این بیت شعر نه ربطی به موضوع داشت، نه هیچ چیز دیگری؛ چون مطالب تایپ شده هستند! این هم یکی دیگر از هنرهای ذهن خلاق!

ب

یک عدد خوش تیپ زیر باران

2006-10-22T14:02:00.000+03:30

چند روزه که ننوشتم. اشکالی نداره، چرا غصه خوردین؟ جبران می کنم؛ ولی قول نمی دم! از اون روزی که رفتم سلمونی، هر روز داره بارون می آد. در ضمن جهت اطلاع علاقه مندان، عرض شود که من هم چنان خوش تیپ هستم! هوا که ابر می شه و بارون می آد، کلی حال می کنم و وقتی ابرها کنار می رن و خورشید باز بیرون می آد، دلم می گیره. احتمالاً برای این ه که باز دوباره همه چیز مثل سابق می شه و شاید یک نواخت. دیدین، وقت هایی که بارون می آد یا برف یا به هر علتی هوا ابری ه، آدم ها دوست ندارن کارهای روزمره شون رو انجام بدن و برنامه ای متفاوت برای خودشون می ریزن. احتمالاً در لندن این قضیه بر عکس ه و ملت در روزهایی که هوا آفتابی ه، متفاوت اند و خوشحال!

آلزایمر در حمام
هم چنان مشغول مطالعه، نوشتن و البته و صد البته فکر کردن هستم. این فکرهایی که ظاهراً هیچ وقت تمومی نداره. امروز در حالی که در حمام و مشغول شستن اعضاء و جوارح خویش بودم، آن قدر توی فکر فرو رفته بودم که یک لحظه دیدم یادم رفته تا کجا شستم! و از روی شواهد و قراین، بالاخره فهمیدم چی رو شستم و کی رو - ببخشید، چی رو نشستم. باید سعی کنم یه خورده متمرکز شم و این افکار بعضاً پلید رو مدیریت کنم؛ چون یه فیلم نامه دارم که باید روش کار کنم و به یه جایی برسونمش.

که چی؟
یه مشکلی که چند وقتی ه دارم، این ه که همه چیز به نظرم بی مزه و معمولی می آد - منظورم بعضی کتاب ها و فیلم ها یا بعضی کارها است - و یه خورده احساس بی تفاوتی نسبت به بعضی چیزها دارم. حالا باید سعی کنم همه چیز برام جذاب و جالب بشه و یه خورده از خودم اشتیاق الکی نشون بدم تا بتونم این فیلم نامه رو تموم کنم. چون الان یه کم موضوعش به نظرم معمولی ه و همه ش می گم: خب، که چی؟! امیدوارم هیچ وقت دچار بیماری «که چی؟» نشین! البته شاید هم این «که چی» ها است که آدم رو به جایی می رسونی و باعث بروز یه اتفاق اساسی یا یه خلاقیت درست و حسابی می شه.

فعلاً ما بریم. اما اصلاً غصه نخورید؛ چون زود بر می گردم (یعنی باز می گردم!). البته می دونم که دلتون برام تنگ می شه؛ اما خب سعی کنید یه خورده خودتون رو کنترل کنید!

ب

اصلاحات

2006-10-16T16:25:00.000+03:30

امروز صبح رفتم سلمونی- یا آرایشگاه یا پیرایشگاه یا هر چیز دیگر! وقتی رسیدم، فهمیدم که آرایشگر مورد نظر مرخصی می باشد. تصمیم گرفتم که موهام رو بدم یکی دیگه تو همون آرایشگاه کوتاه کنه. آخه آرایشگاهی که می رم چند تا آرایشگر داره- دلتون بسوزه! خلاصه رفتم پیش آرایشگری که تا حالا اون جا ندیده بودمش. تقریباً 10 سالی هست که به این آرایشگاه می آم و فکر کنم تا حالا 7 یا 8 نفر مختلف موهام رو کوتاه کردن. من هیچ وقت در مقابل تغییرات مقاومت نشون ندادم - و احتمالاً با جهانی شدن هم موافق ام. بنابراین اگه یک آرایشگر نبود، پیش اون یکی می رفتم. ولی خیلی ها این جوری نیستن. مثلاً همین امروز، چند نفری اومدن آرایشگاه و وقتی دیدن آرایشگر مورد نظر خاموش است، ببخشید یعنی مرخصی است، رفتن و حاضر نشدن کله ی ژولیده ی خود رو به دست دیگری بسپارند!
این مزخرفات رو گفتم تا بگم من اعتقاد دارم که باید به چهره های جوان و تازه کار اهمیت داد. شاید بعضی وقت ها از خیلی از آدم های اسم و رسم دار هم بهتر باشند. مثل همین امروز که این آرایشگر جوان و تازه کار، موهام رو خیلی خوب کوتاه کرد و من الان کلی خوش تیپ هستم!
یک اتفاق جالب دیگه ای که تو این مدت 10 سال و به علت تعدد آرایشگر برام افتاده، این ه که می تونم تشخیص بدم که طرف (یعنی آرایشگر) تازه کاره یا نه و کارش چه طوره. این یه موهبت الهی ه که نصیبم شده! بنابراین اگه می خواین آرایشگر استخدام کننین، من حاضرم این تخصصم رو در اختیارتون بذارم و در این زمینه بهتون کمک کنم.
این آرایشگر امروزم کارش خیلی خوب بود و خیلی با دقت کار می کرد. به طوری که مثلاً درست کردن یک خط ریش، 25 دقیقه طول می کشید. اما از کارش معلوم بود که تازه دوره ی آرایشگری اش رو با نمره ای خوب تموم کرده و حالا این جا استخدام شده. و مطمئن ام که دفعه ی دیگه که برم پیشش، حتماً کلی پیش رفت کرده. مثل خیلی از آرایشگرهای سابقم که الان کلی معروف شدن؛ خودشون سالن زدن و کارشون هم گرفته و اگه بخوای بری پیششون، باید از 2 ماه قبل ازشون وقت بگیری!
در هر صورت، بعد از این که آرایشگرم موهام رو با دقت فراوان کوتاه کرد، نوبت رسید به سشوار و شانه و برس و این حرف ها - که من معمولاً همین ماهی یه باری که می آم آرایشگاه، ازشون استفاده می کنم! بعد هم 3 کیلو و 75 گرم ژل به موهام زد و نزدیک به 17 دقیقه با موهام ور رفت (نه جور بد ها!) تا به مدل مورد نظرش رسید.

نکته ی خیلی مهم: لطفاً پس از خواندن این نوشته، حتماً بزنید به تخته تا کچل نشم!

ب

بذر افشانی

2006-10-13T14:15:00.000+03:30

آقا ما مُردیم از بس روی خودمون فشار گذاشتیم. (نه اون فشاری که فکر می کنید!) بد جوری منتظر یه خلاقیت از خودم ام. کلی ایده پشت سر هم می آد توی این کله ی مبارک و من نمی نویسمشون و اون ها هم از ذهن مبارک تشریف می برند. مرحمت زیاد! اگه وسیله ها بود که فکرهای آدم رو به کتاب یا فیلم تبدیل می کرد، احتمالاً من الان یک نویسنده یا فیلم ساز برجسته بودم. ای تنبلی یا هر چیزی که هستی! خوشت اومده از من ها! نمی خواهی از این جا رخت بربندی و بساط کنگر و لنگر خود را جای دیگری بر افرازی؟ هان؟! هر جور راحتی.
خب! حالا می خوام کمی ذرت پرت کنم: یادم رفت چه ذرتی می خواستم پرت کنم! می دونم که دارید با خودتون یا با صدای بلند و با چاشنی دشنام های رنگارنگ خطاب به من می گید که من از وقتی این وبلاگ رو راه انداختم، دارم ذرت پرت می کنم. یا شاید از خیلی قبل، وقتی برای اولین بار قلم برداشتم و احتمالاً تقشه های پدرم رو خط خطی کردم؛ اون هم با خودکار! این یک واقعیت بود که براتون گفتم. بله، از این به بعد واقعیات را خواهم گفت؛ بدون سانسور یا ویرایش. پس خودتون رو برای یه مزرعه ی ذرت آماده کنید.

ب

مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد

2006-10-09T13:10:00.000+03:30

دو باند مدعی ارتباط با امام زمان، منهدم شدند. آن ها از مردم پول می گرفتند تا آن ها را شفا دهند یا حاجتشان را برآورند- احتمالاً با کمک امام زمان. به غیر از این، آن ها خانواده ها را مجبور می کردند تا دختران جوانشان را به عقد ایشان درآورند. شاید هم می خواستند حاجت دختران جوان را یک جوری برآورند یا شاید درآورند! تازه عده ای از زنان مرید خود را تشویق می کردند تا از همسران خود جدا شوند و احتمالاً با آن ها به مراقبه بپردازند! در میان گول خورده گان، تعداد زیادی از افراد تحصیل کرده نیز وجود دارند. خب حق هم دارند؛ با این مطالبی که در مدارس و دانشگاه ها و غیره یاد گرفته اند.

روز جهانی کودک مبارک
دیروز، روز جهانی کودک بود. یکی از دوستان در اس.ام.اسی که برایم فرستاد، این روز را به تمام کودک دوستان تبریک گفت! (من ساکن تهران ام). به مناسبت روز جهانی کودک، کلی مراسم ویژه برگزار شد. تمام کودکان، صبح کله سحر به مدرسه یا مهدکودک رفتند و در آن جا به مناسبت این روز سه زنگ ریاضی، دو زنگ علوم و یک زنگ دینی داشتند. ارکستر سمفونیک قرار است به مناسبت این روز، چند ماه آینده کنسرتی اجرا کند که ورود افراد زیر 14 سال به سالن ممنوع می باشد. شاید تا چند سال آینده، یک یا دو نمایش عروسکی نیز مخصوص کودکان برگزار شود. تلویزیون نیز دیروز به همین مناسبت، چندین ساعت اخبار و تصاویر جنگ و خشونت، اذان، فیلم های دفاع مقدس، مراسم عزاداری و هم چنین یک ساعت برنامه ی کودک پخش کرد که یک ربع آن به پخش پیام های بازرگانی اختصاص داشت.

نقش سینما
یکی از نماینده گان عضو کمیسون فرهنگی مجلس گفت: "نقش سینما در آموزش و فرهنگ سازی، برجسته است". عده زیادی از منتقدان، محققان، روان شناسان و کارشناسان بخش فرهنگی از بیان این جمله توسط این نماینده تشکر کردند. آن ها ابراز داشتند که زمان زیادی مشغول کشف نقش سینما و تأثیر آن بر امور مختلف بودند و در این مدت به هیچ نتیجه ای نرسیده بودند. آن ها به نماینده ی مذکور گفتند: "بابا تو دیگه کی هستی؟"

ب

جایی میان خرمن ها

2006-10-07T17:38:00.000+03:30

من اگه کم تر فکر کنم و بیش تر بنویسم، کلی پیش رفت می کنم. معمولاً وقتی ایده ای به ذهنم می رسه، اگه همون موقع نوشتم که هیچ؛ اما اگه به هر دلیلی - یکی از مهم ترین دلایل، کمبود آب هندوانه است - ننوشتم، شروع می کنم به فکر کردن و توی ذهنم کاملش می کنم و به پایان می برم و اون موقع ست که دیگه زمانش گذشته یا دارم به یه ایده ی دیگه فکر می کنم!
بنابراین از این به بعد کم تر فکر می کنم! بیش تر می نویسم! قول می دم! می ترکونم (در زمینه ی نوشتن)! به همه نشون می دم (نوشته هام رو)! غوغا به پا می کنم! ... تکبیر!

این قدرها هم پرت نیستم!
این چند وقت، اتفاقی داشتم به زنده گی چند نویسنده و هنرمند دقت می کردم و چیزهایی در موردشون می خوندم. اون ها هم خیلی تجربه ها کردن؛ در زمینه های مختلف. به هر حال از اول برجسته (مشهور و توانا) و صاحب سبک نبودن. خلاصه ما نویسنده ها و هنرمندها این ایم! (کلاً خودم رو تحویل گرفتم)

ب

مطالعه کنید! - خود را نکشید

2006-10-02T15:26:00.000+03:30

نظرتون در مورد وسواس خواندن چی ه؟! بله من کسی رو می شناسم که این مشکل رو داره و به دلایل امنیتی (!) نمی گم کی ه!
آدم دلش می خواد همه ی کتاب ها، تمام شماره ی مجله ها، تمام مقاله ها، وبلاگ ها و ... رو بخونه. مثلاً داری یه مجله می خونی که از مطالبش خوشت می آد. تصمیم می گیری که شماره های قبلیش رو هم، هر جوری شده، پیدا کنی. بعد تو مجله یک کتاب رو معرفی کرده که تصمیم می گیری که بخونیش - نمی دونم چرا تازه گی ها این قدر کلیه م کار می کنه! گلاب به روتون! اگه از کتاب خوشت اومد، می ری دنبال بقیه ی کارهای نویسنده. چند تا کتاب هم که از قبل داشتی که باید بخونی و چند تا کار خوب جدید هم به بازار اومده - البته قبل از این که کتاب ها در انبار و در انتظار مجوز نشر، خاک بخورند! یه سری مطالب روزانه هم هست که باید بخونی؛ مثل روزنامه، وبلاگ ها یا سایت های خبری - تحلیلی و غیره. مسلماً نمی تونی به اخبار و اتفاقات روزانه بگی صبر کنن تا تو کتاب ها و مطالب قبلی رو بخونی، بعد اتفاق بیفتن! تازه در ایران هم که - بزنم به تخته - اتفاقات زیادی می افته؛ از جمله طنز و غیر طنز.
خلاصه، تو می مونی و حجم وحشتناک مطالبی که باید بخونی. احتمالاً باید کار و زنده گی رو تعطیل کنی تا شاید - و تنها شاید - برسی یه مقداریش رو مطالعه کنی! تازه در این جور موارد، معمولاً یه فکری به شدت ذهنت رو آزار می ده. اون هم این ه که: خب، حالا کدوم رو اول بخونم؟ مطالب روزانه؟ کتاب های جدید؟ قدیمی ها؟ وبلاگ؟ و کلی سوؤال دیگه - که بعضی هاش حتی به خاطر مسایل اخلاقی، قابل بیان نیستند!
تنها خوبی ای که این قضیه داره، این ه که میانگین مطالعه در سال در ایران، از دو دقیقه احتمالاً به دو دقیقه و هفده ثانیه افزایش پیدا می کنه!

ب

ستاره، همیشه هم خوب نسیت

2006-09-25T16:12:00.000+03:30

قسمت گزینش وزارت علوم دوباره فعال شد. در یکی از اولین اقدامات به عده ای از دانشجویان ستاره دادند! (منظور علامت ستاره است یا *) حتماً فکر می کنید که: خوش به حال این دانشجویان. پس کاملاً در اشتباه هستید! دانشجویانی که ستاره می گیرند، نمی توانند در دانشگاه ثبت نام کنند. قسمت گزینش دانشگاه گفته که این ستاره ها به معنای نقص در پرونده است؛ اما دانشجویانی ستاره گرفته اند که در نشریات یا انجمن های دانشجویی فعالیت می کردند!
این بحث جدا که چه طور دانشجویانی که در آزمون ورودی قبول شده اند را از حق تحصیل - که یکی از حقوق اساسی انسان است - محروم می کنند؛ چون ما دیگر در ایران عادت کرده ایم که هیچ حق و حقوقی نداریم. البته به جز انرژی هسته ای که حق مسلم ماست! موضوع جالب دیگر دادن ستاره به دانشجویان است. (تکرار می کنم که ستاره در این جمله، اسم کسی نیست؛ بلکه منظور * است!) معمولاً ستاره را برای تشویق به کسی می دهند که عمل مثبتی انجام داده. مثل مدرسه که اگر ساکت می بودیم، مبصر کلاس اسممان را در "خوب" ها می نوشت و در صورت استمرار خوب بودن یا دست به سینه نشستن (به ستاره ربطی ندارد، اما بعد به * ربط پیدا خواهد کرد!) جلوی اسممان یک علامت ستاره می کشید. یا اگر مشق هایمان را خوب و کامل و تمیز می نوشتیم، معلممان یک برچسب ستاره زیر مشقمان می چسباند. مورد دیگر اعطای ستاره (منظورم معلوم است) در فوتبال است که یک ستاره روی پیراهن بازیکنان قهرمان جام جهانی یا لیگ های اروپایی قرار می دهند تا نشان دهد چند بار قهرمان شده اند. یا در ارتش که می دانید. (منظوری ندارم ها!)
حالا این جا جالب است که دانشجویانی که ستاره دارند، نمی توانند در دانشگاه ثبت نام و تحصیل کنند و هر چه بیش تر ستاره داشته باشند، بیش تر نمی توانند و وای به حالشان است!
خب، به این هم عادت داریم که در ایران خیلی چیزها بر عکس است؛ از جمله موارد دادن ستاره! (خودتان منظورم را تشخیص دهید!)

ب

کوچه ی علی چپ

2006-09-22T19:45:00.000+03:30

این مدت خیلی روی مشکلات و درگیری ها زوم کردم. در نتیجه هم حالم بد بود، هم نوشته هایم! بنابراین از این لحظه به بعد، بی خیال! به قول ایرج میرزا : [...]! احتمالاً نوشته هایم بر می گردد به سبک سابق. می گم احتمالاً، چون هیچ چیز از خودم بعید نیست! پس زنده باد بی خیالی و می ریم که داشته باشیم نوشته های جدید رو!

پیاده روی هیجان انگیز
مدت مدیدی ه (با لحجه ی یزدی خوانده شود!) که پیاده رو های خیابان پهلوی سابق، ولی عصر کنونی و خدا می داند چی ِ آینده را قرار است باز سازی کنند. سنگ فرش ها را کنده اند و پیاده رو ها خاکی و پر از چاله-چوله است. به گفته ی شهردار تهران در پیاده روهای آینده المان های مدرن شهرسازی رو شاهد خواهیم بود؛ ولی الان شاهد چیزهای دیگری هستیم. ظاهراً هر شهردار جدیدی توانایی های خود را در پیاده رو ها به نمایش می گذارد! به هر حال ان قدر وضع پیاده رو ها خراب است که همه توی خیابان به پیاده روی می پردازند! احتمالاً به زودی مشکل افزایش جمعیت تهران به طور چشم گیری حل خواهد شد!

هم شاگردی سلام
فردا شنبه است، اول مهر. خودم که به این مسأله فکر می کنم، دلم می گیرد! روز بازگشایی مدارس. روز آغاز بدبختی های دانش آموزان و احتمالاً معلمان! خوشبختانه سال هاست که دیگر روز اول مهر نباید به مدرسه بروم. اکثر دانش آموزان، یازده سال تمام در چنین روزی صبح کله سحر از خواب بیدار می شوند و پس از اظهار لطف مفصل (!) به مدرسه و معلم ها و ناظم ها و احیاناً خانواده های آن ها (به خصوص در سنین نوجوانی!) به مدرسه می روند.

ب

ماجرای گردش آزاد اطلاعات

2006-09-13T22:57:00.000+03:30

روزنامه ی "شرق" هم که توقیف شد. روزنامه ای که تازه کلی مراعات می کرد. خب، حالا می تونید برای دنبال کردن خبرهای "واقعی" با خیال راحت اخبار شبکه های ماهواره ای رو ببینید یا به سایت های فیلتر شده سری بزنید! متأسفانه باز عده ی زیادی از اهالی مطبوعات بی کار شدند.

ب

بن بست کامل

2006-09-10T20:10:00.000+03:30

بن بست کامل. نمی دونم چند نفر به این نقطه می رسند. جایی که تقریباً نمی دونی چه کاری باید بکنی؛ چه اتفاقاتی قراره بیفته و آیا زنده گی قراره همین جوری بمونه؟ چه قدر فکر آدم تغییر می کنه؟ آیا از این بن بست خارج می شه؟ چه طوری؟
شاید رسیدن به بن بست خودش آغاز رهایی باشه. یادش یه خیر. چه قدر دوران بچه گی خوب بود. نه فکری؛ نه نگرانی ای. اصلاً به آینده فکر نمی کردم. یا حد اقل این جوری فکر نمی کردم. فقط همون لحظه برام مهم بود و کاری که داشتم انجام می دادم. بعدش هم اون لحظه تموم می شد. به همین راحتی! بقیه هم وقتی بچه ای، توقعی ازت ندارن و بعضی وقت ها اصلاً حسابت نمی کنن و این عالی ه!
مخم داره می ترکه تقریباً و نمی دونم چه مرضی ه که دلم می خواد این فکرها رو ازش خارج کنم. برای همین ه که می نویسم و متأسفم برای شما که باید این ها رو بخونید. نخونید اگه دوست ندارید. مجبور که نیستید! آدم باید کاری رو انجام بده که دوست داره. چرا خودمون رو مجبور به کارهایی می کنیم که اصلاً اجباری درش وجود نداره؟
به هر حال باید می نوشتم. نوشتن آرومم می کنه و یه خورده این فکرها ازم خارج می شه. از مخم! و بعدش فکرهای جدید می آد. خوب یا بدش مهم نیست. مهم این ه که جدید باشه. یه فکر وقتی یه مدت زیاد تو کله ی آدم می مونه، فاسد می شه و اذیت می کنه. وقتی می ریزیش بیرون، راحت می شی و جا برای فکرهای دیگه خالی می شه. شاید این راه خروج از بن بست کامل ه. البته فقط شاید.

ب

هه

2006-08-19T19:44:00.000+03:30

توی سرم شلوغ ه. صداها اذیتم می کنن. اعصاب. اعصاب.
خسته می شم از بایدها. از روزمره گی.
بعضی ها عاشق این بایدها ن. دلشون به روزمره گی خوش ه.
که چی؟ به کجا می خوان برسن؟ نهایتش کجاست؟ اصلاً نهایت داره؟
حالم به هم می خوره. سرم درد می گیره.
جالب این جاست که توقع دارن مثل اون ها بشی: عاشق روزمره گی.
نمی دونن که زنده گی اصلاً این طرف ها نیست.
راه رو اشتباه اومدن و بهش ایمان دارن!
آخر سر هم به اونی که می خوان نمی رسن. چون نهایت نداره این راه.
شاید هزار بار از کنار زنده گی گذشته ن؛
بدون این که نگاهی بهش بندازن.
تو هم مثل اون هایی؟
توی سرم شلوغ ه. صداها.
تمومی داره این صداها؟
خسته ام و پر از زنده گی.

ب

زنجیرهای مزاحم

2006-08-07T16:39:00.000+03:30

مخم داره می ترکه. به صدای آدم ها حساس شدم و صداهای بلند دیگه. خیلی فکر می کنم. به بعضی چیزها کم تر؛ بعضی بیش تر. دلم می خواست ...

ایستاده ام مقابل دریا. با هدفونی که تو گوشم ه به موزیک گوش می دم. باد ملایم و بعضی وقت ها شدید به صورتم، موهام و تمام بدنم روحی تازه می ده. خودم رو رها کردم و این باده که من رو نگه داشته. هوا ابری ه ولی بارون نمی آد. صبح می اومد. لازم نیست این جا به چیزی فکر کنی. همه چیز همونی ه که می بینی و حس می کنی. نباید حدس بزنی. فقط لذت ببر. هیچ بایدی این جا وجود نداره. دریا نسبتاً آروم ه و آبی. از افق بدون هیچ فاصله ای به آسمون وصل شده. آسمونی که رنگش زیاد با دریا تفاوت نداره. نه صدای ماشین، نه شلوغی، نه روزمره گی. این جا فقط صدای دریا می آد. و صدای لحظه. می تونی تنها باشی. یا با هر کی دلت می خواد. این جا کسی از دستت ناراحت نمی شه. خودت باش.

این جا نشستم و مخم از بس که فکر کردم داره می ترکه. می تونم این جا نباشم.

ب

یه روز دیگه

2006-08-05T20:40:00.000+03:30

نمی دونم قرص هایی ه که خوردم یا سرما خورده گی. آرامش. همیشه کارهایی هست که از عهده ی آدم بر نمی آد. یک نفر نمی تونه همه چیز رو درست کنه. هر چه قدر که تلاش کنی. باید تسلیم شد؟
توی مسیر حرکت می کنم. همه جا سبزه. تمیز. خنک و تازه. سکوت. فقط صدای آروم موسیقی که من رو با خودش می بره؛ توی دل سبزی، خنکی و تازه گی. نسیم خیس روی صورتم.
هر کاری دوست داری بکن. اشکال نداره اگه مثل بقیه نیستی. قانون خاصی برای زنده گی کردن وجود نداره. مهم اون چیزی ه که دوست داری؛ نه اون چیزی که بقیه می گن. یا کاری که می کنن. تفاوت یه اصل ه و لازم.
نمی دونم قرص هایی ه که خوردم یا ...

ب

چه خبره

2006-07-11T17:49:00.000+03:30

تازه گی ها بخش های خبری مختلف به خصوص "خبر 22" و "20:30" به صورت کاملاً خودمانی برگزار می شوند و خبرها در آن بخش ها با لحن محاوره ای تنظیم و خوانده می شوند. مجریان نیز با شخصیت های سیاسی، اجتماعی، ورزشی و غیره پسرخاله شده اند. در این راستا، قرار است از هفته ی آینده مجریان این دو بخش خبری با زیر شلواری و عرق گیر در این برنامه حاضر شوند تا مردم احساس راحتی و خودمانی بودن بیش تری کنند.
خبر دیگر در این زمینه این که قرار بود بخش خبری جدیدی با عنوان "یک و سی" آغاز به کار کند که به دلیل مسائل اخلاقی، با این طرح مخالفت شد.

ایران 2010
مسؤولان فوتبال ایران تلاش خود را برای گرفتن میزبانی جام جهانی 2010 که در آفریقای جنوبی برگزار می شود، آغاز کردند. این مسؤولان با خود گفتند: مگه ما چی مون از آلمانی ها کم تره؟ با شعور نیستیم، که هستیم. خوشگل نیستیم، که هستیم. نظم مون هم که شهره خاص و عام ه. اگه اون ها دروازه ی برندن بورگ دارند، ما هم دروازه دولاب داریم. تازه مال ما بزرگ تره؛ کشورمون.
در این راستا قرار شد به جای آب جو، از تماشاگران با آب زرشک و شربت صلواتی پذیرایی گردد. خواهران تماشاگر هم می توانند با حجاب کامل در مسابقات حاضر شوند؛ البته از ورودشان به استدیوم ها جلوگیری خواهد شد.

پارک ژوراستیک
داریوش مصطفوی، رئیس سابق فدراسیون فوتبال، به عنوان دبیر این فدراسیون معرفی شد. زمزمه هایی از سپردن سرمربی گری تیم ملی به محمد مایلی کهن نیز به گوش می رسد. در این راستا، قرار است از تمام بازیکنان با غیرت آن دوره (جام ملت های آسیا 96 و مقدماتی جام جهانی 98) از جمله نادر محمد خانی، استاد اسدی، خاکپور، عابدزاده، خداداد عزیزی و غیره، برای حضور در تیم ملی دعوت شود. این تیم قرار است در مسابقات جام ملت ها در سال آینده و مقدماتی جام جهانی و در نهایت جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی - که بر اساس شنیده ها در ایران برگزار می شود - و هر گونه مسابقه ی دیگری شرکت کند. پیش بینی می شود علی دایی به عنوان بهترین بازیکن جوان جام 2010 معرفی شود.

یک روز تیری
یکشنبه 18 تیر بود. آقا! ما هر چی فکر کردیم 18 تیر چه روزی بود، یادمان نیامد. ظاهراً صدا و سیما و روزنامه ها هم چیزی به خاطر نمی آورند که به مطلبی در آن مورد نپرداخته اند دیگر. اصلاً یکهو عده ی زیادی دچار آلزایمر مفرط شدند. تا جایی که یادمان می آید، یک اتفاقی در این روز افتاده بود ها!

ب

افشاگری در سه و سی و سه دقیقه

2006-07-02T15:30:00.000+03:30

جدیدترین عواملی که من تازه گی ها کم پیدام می شه و کم می نویسم - به طرز مشکوکی - کشف شد و در این لحظه می خوام این راز رو برملا کنم! من گمونم یک بیماری دارم به نام:
وOCD (Obsessive Composive Disorder)
این یه جور وسواس ه که فقط شامل تمیزی و از این حرف ها نمی شه و وسواس ه فکری رو هم شامل می شه. درجه بندی داره. از خفیف تا شدید - که امیدوارم مال من از نوع خفیف اش باشه!
من معمولاً خیلی ایده ها برای نوشتن دارم. (تعریف نمی کنم ها!) اما به جای این که شروع کنم به نوشتن اش، مدام فکر می کنم که: حالا چه جوری بنویسم؟ رو کاغذ بنویسم یا تو دفترم یا اصلاً تو کامپیوتر؟ رو وبلاگ بذارم؟ اول بنویسم، بعد رو وبلاگ بذارم یا یه باره رو وبلاگ بذارم؟ با چه زبانی بنویسم؟ حتماً باید چیز مهمی باشه؟ حتماً باید داستان باشه یا می تونم روزمره ام یا افکارم رو هم بنویسم؟ و ...
خلاصه این قدر از این فکرها می آد تو ذهنم که آخر سر خسته می شم و بی خیال نوشتن. بعدها هم که ایده ام یادم می آد، دیگه وقت اش گذشته. خلاصه کلی از این ایده ها و نوشته ها از بین می ره و عده ی زیادی از خواندن نوشته های من محروم می شن! (تحویل گرفتم خودم رو این دفعه!)
از این به بعد می خوام هر چی خواستم، راحت بنویسم. مثلاً مثل این "سیبیل ِ" خودمون. این قدر راحت نوشت که وبلاگ اش الان فیلتره! چند وقت پیش که باهاش صحبت می کردم، یه پیشنهادهایی برای نوشتن به من داد که اگه بهش عمل کنم، به زودی وبلاگ ام به سرنوشت وبلاگ "سیبیل طلا" دچار می شه!
در هر صورت، با نوشتن این مطلب، شاید و تنها شاید این مشکل ام برطرف شه و شما نوشته های من رو بیش تر ببینید و از خوندن آن ها لذت ببرین! (چه اشکالی داره امروز ما خودمون رو تحویل بگیریم؟ کسی که ما رو تحویل نمی گیره!)

پیوست: دوستان عزیز! این بیماری که گفتم، حالا اون قدرها هم جدی نیست. بنابراین خواهشمندم روابط خود را با من قطع نکنید! در ضمن، واگیر هم ندارد!

ب

"زمانی برای دوست یابی"

2006-06-13T16:11:00.000+03:30

جام جهانی آغاز شد. بزرگ ترین رویداد ورزشی تک رشته ای جهان. گفته می شود: گاهی بیش از المپیک بیننده و تماشاگر دارد. همیشه در مورد فوتبال دو گروه یا دو نظر متفاوت وجود دارند. عده ای که فوتبال دوست نیستند و تماشای فوتبال را کاری بیهوده می دانند و عقیده دارند: فوتبال ورزشی است که "یک مشت آدم بی کار دنبال یک توپ می دوند"! در طرف مقابل، کسانی هستند عاشق فوتبال که این ورزش جذاب را دنبال می کنند و آن را فراتر از یک "بازی" می دانند.
این دو گروه به هیچ وجه یک دیگر را درک نمی کنند. فوتبال دوستان از این که عده ای علاقه ای به تماشای این ورزش ندارند، تعجب می کنند- به خصوص در مورد رقابت های جام جهانی. مخالفین نیز این عقیده را دارند که فوتبال نباید به این حد جدی گرفته شود و چیزهای مهم تری وجود دارد.
به هر حال فوتبال دیگر تنها یک بازی نیست. در رقابت های جام جهانی ملت ها در کنار هم قرار می گیرند و به تماشای فوتبال می پردازند. مهم نیست اهل چه کشوری هستند، به چه زبانی صحبت می کنند، چه دیدگاه هایی دارند یا وضعیت اجتماعی شان چه گونه است. آن ها در کنار یک دیگر شادی می کنند، هیجان زده می شوند، فریاد می کشند، غصه می خورند و امیدوار می شوند. آن ها در احساس هم شریک اند. تنها فوتبال است که می تواند آن ها را - جدا از تفاوت های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، قومی، نژادی و غیره - در کنار هم قرار دهد. به همین دلیل است که کوفی عنان (دبیر کل سازمان ملل متحد) در مقاله ای نسبت به جام جهانی حسادت می کند. او اعتقاد دارد: حتا در سازمان تحت ریاست او، چنین وحدت و وسعتی - در عین تنوع - وجود ندارد.
در جواب آن گروه که اعتقاد دارند: فوتبال، بیش از حد جدی گرفته می شود، این سوؤال را مطرح می کنم: اگر فوتبال را جدی نگیریم یا از آن لذت نبریم، فکرمان را روی چه چیز متمرکز کنیم؟ فقر؟ جنگ؟ عدم رعایت حقوق بشر؟ دشمنی؟ نا برابری؟
پس بگذارید - حد اقل در این یک ماه برگزاری مسابقات جام جهانی - به هیچ چیز به جز فوتبال و مسائل پیرامون آن فکر نکنیم. به دوستی بی اندیشیم در عین اختلاف نظر؛ به شادی در عین تفاوت نژادی؛ به کنار یک دیگر بودن در عین دوری از لحاظ جغرافیایی و به این که ما همه برابریم و همه گی "شهروند جهانی". فوتبال تمام این مرزها را می شکند. پس بیایید ما هم این گونه باشیم و همه گی در کنار هم از این پدیده ی فراگیر، لذت ببریم.
و چه خوب انتخاب شده، آهنگ رسمی این جام: "بهترین زمان زنده گی من" و شعار رسمی این دوره از مسابقات جام جهانی را هم حتماً می دانید.

ب

سک سک

2006-06-03T16:12:00.000+03:30

به دلایلی این چند وقت، چیز جدیدی ننوشتم و دو نوشته ی قدیمی روی وبلاگ گذاشتم. اما برخی از دلایل:
1- مشغول کار کردن روی یک فیلم نامه بودم.
2- چند روز ارتباطم با اینترنت قطع بود. به علت خرابی خط تلفن در قرن بیست و یکم! (هنوز هم تلفن درست نشده و الان که ارتباطم با اینترنت برقرار است، کلک - از نوع رشتی اش - زده ام! ای شیطون!)
3- نیاز مبرم به آب هندوانه!

راستی، یه مطلب مخصوص برای سیبیل نوشته ام که شاید روی وبلاگ بگذارم.
از روده درازی خوشم نمی آید؛ پس فعلاً!
البته قول می دهم، زود برگردم - سوء تفاهم نشود: منظور از برگشتن، بازگشتن است!
بعضی وقت ها فکر می کنم: اصولاً چه چیزی باید در وبلاگم بنویسم؟ داستان؟ گزارش؟ نقد؟ شعر؟ نوع دیگری از شعر؟! به نظر خودم هر چیز - یا همه چیز - می توان در وبلاگ نوشت؛ اما وبلاگی جالب است که نوشته های آن تجربه های خود نویسنده باشد؛ یا عقیده و نظر او و با سبک و قلم خاص او. (این قسمت را جدی نگیرید! البته می دانم که 90 درصد این مطالب را جدی نمی گیرید!)
به هر حال پراکنده نوشتم و درهم - برهم. این دفعه، جدی جدی رفتم. باشه! قول می دم حالا حالاها این دور و اطراف پیدام نشود!

ب

آن طرف پنجره

2006-05-27T19:42:00.000+03:30

دیگه دارم دیوونه می شم. خیلی فکر کردم. تمام زندگیم رو گذاشتم پای این فرمول لعنتی! کلی موقعیت خوب داشتم که همه رو از دست دادم. دوست هام رو دیگه نمی بینم و کاملاْ تنها شدم. راستی داشت یادم می رفت: اسمم آلبرت ه. مثلاْ دانشمندم! تنها دوستم شده این کبوتره که الان اومد پشت پنجره. فکر کنم این یکی هم دوستش ه که امروز اومده ببیندش. یعنی این ها به هم چی می گن؟
پاک خل شدم!

- هی! چطوری؟ خیلی وقته ندیدمت.
- آره. گرفتار بودم. می دونی دیگه. چه جای توپی! این یارو کی ه اون ور پنجره؟
- این دوستم ه. البته خودش نمی دونه! یه دانشمنده. چایی یا قهوه؟
- قهوه لطفاْ. عجب موهایی هم داره!

این قدر خودم رو درگیر کردم که اصلاْ وقت نمی کنم به خودم برسم. فکر کنم دو سال ه که سلمونی نرفتم. تو خیابون که راه می رم، همه چپ چپ بهم نگاه می کنن. لابد فکر می کنن من دیوونه م! یعنی من واقعاْ دیوونه م؟ وای! چه قشنگ می خونن این کبوترها!

.- به به! تو این هوای سرد فقط این قهوه می چسبه. خب از این یارو می گفتی
- آره. دلم بد جوری براش می سوزه. داره خل می شه! روی یه فرمول کار می کنه. خیلی وقته. ولی به جواب نمی رسه. خیلی دلم می خواد موفق شه. یه بار روش [...]م! آخه می گن برای آدم ها خوش شانسی می آره.
- هه هه هه! تو شاهکاری! خب ببینم، این فرموله راجع به چی ه؟
- الان برات توضیح می دم. اِه! نگاه کن! داره از همون ویسکی ای می خوره که اون بار تو اسکاتلند با هم زدیم.
- راست می گی. یادش به خیر. فرمول رو می گفتی.

خوب ه این ویسکی هست. بهم آرامش می ده. کاش من هم یه کسی مثل زکریای رازی می شدم. دمش گرم. عجب کشفی کرده؛ چند منظوره: هم مصرف پزشکی داره، هم می شه خوردش و هم کلی چیز دیگه. این دود دیگه چی ه پشت پنجره؟! من که حال ندارم بلند بشم، ببینم چی ه. امیدوارم فقط خونه م آتیش نگیره!

- عجب توتون خوش بویی ه!
- آره. کادوی تولدم ه. برادرم بهم داده. تو پیپ نمی کشی؟
- نه، ممنون. من سیگار می کشم.
- راستی، من جواب فرمول رو می دونم.
- جدی می گی؟! باورم نمی شه! تو نابغه ای!
- [...]مالی نکن! فقط چه جوری بهش بگیم؟

***

اصلاْ نفهمیدم چه جوری صبح شد. ولی بعد از مدت ها خوب خوابیدم. نگاه کن چه بخاری کرده شیشه ی پنجره! این چی ه روش نوشته؟نه! باورم نمی شه! من فرمول رو پیدا کردم! من! من دنیا رو تکون دادم! آره! "ای مساوی است با ام سی دو". چرا زودتر به ذهنم نرسیده بود؟! حتماْ دیشب قبل از خواب رو بخار پنجره نوشتمش که یادم نره. ولی کی نوشتمش؟! چیزی یادم نمی آد. لابد خیلی مست بودم!

[فروردین 84]
ب

ژرژ و برج ایفل

2006-05-21T20:13:00.000+03:30

ژرژ از کارش راضی نبود. او در برج ايفل کار می کرد. هر روز صبح زود بيدار می شد و برج را تميز می کرد.

او فکر می کرد کارش اهميتی ندارد و اگر او برج را تميز نکند هم، هيچ اتفاقی نمی افتد. بنابراين او روز جمعه ۱۳ اوت، بيدار نشد تا برج را تميز کند.

برج ايفل ديگر از دور دست ها ديده نمی شد.

آن روز تمام معادلات جهان به هم ريخت:

کريستف کلمب به جای کشف قاره ی آمريکا، استراليا را کشف کرد.
اديسون به جای اختراع برق، الکل را کشف کرد و دائم الخمر شد.
موتسارت که با مادرش دعوا کرده بود، به ايران رفت و خواننده ی پاپ شد.
سيب به جای اين که بر سر نيوتن بخورد، فرود آمد روی [...]اش.
و هاچ زنبور عسل به جای مادرش، بوشوک را پيدا کرد.

[بهمن 83]

نمایشگاه کدوم وره

2006-05-08T15:58:00.000+03:30

انتظار، التهاب، گرما، فشار، انگشت، چسباندن، جنب و جوش، رفت و آمد، خسته گی، از نفس افتادن، ... اشتباه نکنید! موضوع این مطلب خانه ی عفاف نیست - که متأسفانه به نتیجه نرسید! این کلمات، وصف نمایشگاه کتاب و مطبوعات است.
سال هاست که دیگر به نمایشگاه کتاب و مطبوعات نمی روم؛ ولی مطمئن م که وضعیت به همین منوال است. جرأت نداری به خیابان های اطراف نمایشگاه نزدیک شوی. ترافیک سنگین، بقیه ی خیابان های تهران را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. پل هوایی جلوی در نمایشگاه - از شدت ازدحام کسانی که ترجیح داده اند به جای پریدن وسط اتوبان، کمی با فرهنگ باشند - در شرف انفجار است. کف تمام خیابان ها و اتوبان های اطراف نمایشگاه را، انواع کاغذهای کوچک و بزرگ تبلیغاتی پوشانده است.
وارد فضای نمایشگاه که می شوی، دست فروش ها منتظرند. از مار ِمولک گرفته تا عروسک های گوری گوری و نوار، [...]، پاسور در بساط آن ها موجود می باشد. بستنی و آلاسکا در جایخی هایی که یخ آن ها آب شده و موجودات مشکوکی در آن شناور هستند نیز در این هوای گرم، به خورد ملت داده می شوند.
نزدیک میدان نمایشگاه که می شوی، مردمی را می بینی که به این طرف و آن طرف می روند. عده ای هم روی چمن ها و زیر سایه ی درختان مشغول استراحت و تفرج هستند. پتو یا زیر اندازی پهن کرده اند و گاز پیکنیکی و قابلمه نیز، همراه خود دارند. این ها مردمی هستند که در "سال" نزدیک دو دقیقه مطالعه دارند.
در غرفه ها ازدحام جمعیت به حدی زیاد است که نمی توان نفس کشید. بازار انگشت هم که داغ است و عده ای آمده اند تا فضای اطراف کتاب و مطبوعات را از نزدیک لمس کنند! کسی کتاب نمی خرد. فقط نگاه می کنند و مجلات و انواع خودکارهای تبلیغاتی و البته مجانی، تنها چیزهایی هستند که در دست مردم (قریب به اتفاق مردم) دیده می شوند. کسی کار ندارد که در غرفه ای، فلان نویسنده یا مترجم یا فلان سردبیر و تحلیل گر حضور دارند و در اکثر مواقع، اصلاً کسی آن ها را نمی شناسد و بی تفاوت از کنار آن ها عبور می کند و تنها سوؤالی که از آن ها پرسیده می شود این است که دست شویی کجاست؟!
بعد از این گردش و جست و جوی فرهنگی (!)، نوبت ساندویچ کالباس هایی است که دور آن کاغذ پیچیده اند. به هر حال نمایشگاه کتاب و مطبوعات است و چیزی که زیاد است، کاغذ!
تا بوده همین بوده و تا هست چنین است ... ب

جایی برای گذاشتن

2006-05-06T17:58:00.000+03:30

تازه گی ها چیزی که زیاد پیدا می شه - البته یکی از چیزهایی که زیاد پیدا می شه - وبلاگ ه! یه سری توش عکس هایی مثل انواع گل و منظره و درخت و غیره می ذارن. یه سری تو وبلاگشون جوک می نویسن. یه سری هم - که تعدادشون بسیار زیاده - در مورد عشق می نویسن و قلب تیر خورده و فراغ یار و از این حرف ها. اسم وبلاگشون هم معمولاً داد می زنه: عشق سیاه، قلب شیشه ای، آخرین ذره های من، رز پرپر، نگاه خمار و بگیر برو تا تهش!
عده ی دیگری هم هستن که وبلاگشون رو به [...] تبدیل کردن و البته خیلی ها هم وبلاگ های جالب و خوندنی ای دارن.
من هم دارم تجربه می کنم. البته برای خوابوندن کرمم هم از وبلاگ استفاده می کنم! اگه تنبلی نکنم و به جای فکر کردن، بیش تر بنویسم، هم ذهنم خالی تر می شه و هم وبلاگم پرتر! بعضی وقت ها این قدر فکرم کار می کنه که گرمای ناشی از فعالیت سلول های خاکستری رو تو جمجمه م احساس می کنم. خیلی وقت ها شب ها و وقتی همه ی کارهام رو - از جمله جیش، بوس، لالا - انجام دادم، دچار این حالت می شم. ذهنم پر می شه از فکرها، تصاویر جور وا جور و حتا کلی ایده برای نوشتن که اون لحظه سعی می کنم از خودم دورشون کنم تا خوابم ببره؛ ولی روز بعد هر چی فکر می کنم، یادم نمی یاد. آدمی هم موجودی ه ها! درست مثل جهنم ایرانی هاست. یا قیر نیست یا آتیش نیست تا قیر رو داغ کنه و یا قیف نیست که قیر رو روانه ی حلق مبارک. عجب تشبیه [...] ای کردم!
به هر حال فعلاً بدرود! (این خداحافظی هم داستانی داره که بعداً به تفصیل بیان می کنم.) ب

مأموریت غیر ممکن

2006-04-22T16:17:00.000+03:30

ساعت 7 صبح، تلفن زنگ زد. اعصابم خورد شد. بابا چرا نمی ذارین بخوابیم؟ در حالی که مدام فحش می دادم، گوشی رو برداشتم. از اداره بود. کس دیگری که به ما تلفن نمی کنه. باز هم یه مأموریت دیگه. می گم: « حالا نمی شه من نیام؟ می دونی که من صبح زود نمی تونم بیدار شم. »
- حالا که بیدار شدی. کار خودت ه. مأموریت مهمی ه.
- بابا خب خودت سر و تهش رو هم بیار دیگه. کاری نداره که.
- آقا! طرف قراره آدم مهمی بشه. دستور از بالا رسیده که خودت به وجودش بیاری و بفرستیش زمین.
- کسی نمی فهمه که.
- گیرم کسی هم نفهمه. آدولف رو که یادت نرفته؟
راست می گفت. مأموریت به وجود آوردن آدولف هیتلر به عهده ی من بود. چندین سال پیش، همین موقع ها بود. حال نداشتم. دودر کردم و کارم رو یکی دیگه انجام داد. هیتلر شد دردسر و اون بلاها رو سر مردم بدبخت آورد.
گوشی رو گذاشتم. مشخصات رو روی برگه ی مأموریت یادداشت کردم:

Behzad Beheshtian
April 23, 1981
Tehran, Iran

یه قهوه درست کردم. باید صبحانه می خوردم که سر حال بشم. داشتم به کسانی فکر می کردم که تو این ماه، مأمور به وجود آوردنشون بودم: یوهان برامس، زیگموند فروید، ویلیام شکسپیر، اورسن ولز و ... مأموریت آدم هایی که قرار باشه مشهور یا تأثیر گذار بشن، به عهده ی من ه. یادم ه سر سالوادور دالی – که اتفاقاً اون رو هم تو همین ماه به زمین فرستادم – دستم خط خورد. بعدها که نقاشی هاش رو دیدم، فهمیدم چه کردم!
سریع صبحانه م رو خوردم. اصلاح کردم، دوش گرفتم و لباس پوشیدم: شلوار جین و تی شرت. نمی تونم مثل بقیه کت شلوار بپوشم. راحت نیستم. موهام رو ژل زدم و بال هام رو مرتب کردم. برگه ی مأموریتم رو از روی پیانو برداشتم و راه افتادم.
توی راه شیطون رو دیدم. با هم احوال پرسی کردیم. گفت: « این چه شغل مزخرفی ه تو داری؟ بابا بیا با خودم کار کن. هم بیش تر با روحیه ت سازگاره، هم آب و هواش بهتره! منظورم رو که می فهمی؟! »
چون دستور دادن که به حرف شیطون نباید گوش داد، من هم اهمیتی ندادم و به راه خودم ادامه دادم.

***

مأموریتم تموم شد. خدا می دونه چی از آب در بیاد! امیدوارم این دفعه گند نزده باشم! وقتی به خونه برمی گشتم، فکر می کردم کاش این یکی - که امروز درستش کردم – خلق وخوش شبیه من شه. اون وقت شاید مثلاً 25 سال دیگه با هم نشستیم، گپی زدیم و آب جویی باز کردیم. این جوری من هم از تنهایی در می آم.

شروع شد

2006-04-18T15:07:00.000+03:30

تا حالا کلی وبلاگ داشتم؛ کلی چیز توشون نوشتم و در نهایت پاکشون کردم! در حال حاضر - به جز این وبلاگ - دو وبلاگ دارم که تو هیچ کدوم چیزی نمی نویسم و تصمیم گرفتم یه وبلاگ جدید درست کنم. این شد که این وبلاگ به وجود اومد! شاید دارین فکر می کنین که با یک دیوانه ی کامل سر و کار دارین. فقط همین رو می گم: کجاش رو دیدین!نمی گم این جا چی می خوام بنویسم؛ چون نمی دونم. فقط تصمیم دارم راحت بنویسم. کلاً بدجوری کرم نوشتن دارم و بعضی وقت ها تا چند خطی ننویسم، آروم نمی گیرم- شرمنده م! خلاصه یا آخر سر یه نویسنده ی موفق می شم، یا بقیه مجبور می شن به عنوان یک نویسنده ی موفق قبولم کنن تا از شرم راحت بشن!فعلاً کرمم خوابید. پس تا بعد.